kök
isimkök ne demek?
(bitki bilimi) Bitkileri toprağa bağlayan, topraktaki besi maddelerini emmesine yarayan klorofilsiz bölüm
(bitki bilimi) ► kök sap
Bazı şeylerde dip bölüm
“Diş kökü.”
Sapıyla çıkarılan bitkilerde tane
“Üç kök maydanoz.”
(mecaz) Dip, temel, esas
“Ta gölden başlayan tipi ve fırtına Şebben'in sıcak evini kökünden sarsıyordu. — Halide Edip Adıvar”
(mecaz) Bir şeyin başlangıç noktası
“Ölenle, son zamanları gevşeyen, azalan fakat kökleri mazinin sağlamlığı içinde kalan eski bir aşinalığım vardı. — Abdülhak Şinasi Hisar”
(mecaz) Bir kimseyi bir yere bağlayan manevi temel güçlerin bütünü
(dil bilgisi) Kelimenin ekleri çıkarıldıktan sonra kalan anlamlı bölümü: Kırdırmak kelimesinin kır-, taşlık kelimesinin taş bölümü köktür
(kimya) Olağan şartlarda çevresinden yalıtılamayan ancak birçok tepkimeyi nitelik değiştirmeden kalabilen atom kümesi
(matematik) Denklemde bilinmeyenin yerine konulduğunda uygun düşen gerçek veya birleşik değer, (√)
(müzik) Sazı kurmaya yarayan burgu
Kelimenin Kökeni
Farsça kūk
Kullanım Notu
Deyimler ve kalıp sözler: kök almak; kök salmak; kök sökmek; kök söktürmek; kökü kazınmak; kökü kurumak; kökünden halletmek; kökünden kazımak; köküne kıran girmek; kökünü kazımak
Birleşik sözler: kök bacaklılar, kök bilgisi, kökboyası, kök boyası, kök doğrayıcısı, kök hücre, kök işareti, kök kaplama, kök kelime, kök kırmızısı, kök kurdu, köknar, kök örnek, kök sap, acı kök, ana kök, ek kök, karekök, kazık kök, kılcal kök, kızılkök, küpkök, saçak kök, yumru kök, ad kökü, adamkökü, altın kökü, eğir kökü, ense kökü, fiil kökü, helvacı kökü, isim kökü, meyan kökü, yumurtakökü, zıkkımın kökü